| STYCZEŃ 2026 – mówi dr Agnieszka Skalska. – Tam wiodła ciche życie w swojej pracowni. Co prawda zapraszała do siebie przyjaciół i utrzymywała kontakty ze środowiskiem paryskim, ale koncentrowała się przede wszystkim na malowaniu. Jej twórczość, to przede wszystkim portrety, charakteryzujące się intensywną analizą psychologiczną. Malowała najczęściej na tekturze, unikając werniksu i używając matowej, subtelnej palety szarości, brązów i czerni, co nadawało jej dziełom wyjątkową, mglistą aurę. – Wyjątkowość jej twórczości polega na tym, że obejmuje ona głównie portrety – dodaje Agnieszka Skalska. Powstawały podczas długiego procesu malowania, długiego procesu wydobywania psychologicznej głębi. Artystka poznawała swojego modela, bardzo pieczołowicie dobierała sposób nakładania farby na szorstką powierzchnię płótna i tworzyła kompozycję matową, rozdygotaną, a jednocześnie wyciszoną, z której wyłaniały się twarze zachowujące niezwykłą fakturę. Unikanie przez Boznańską malowania w plenerze i jej skupienie na nastroju oraz wnętrzu psychologicznym modela stanowiło wyraźny kontrapunkt dla modnego wówczas impresjonizmu. Jej obrazy, pełne melancholii i tajemniczości, opisywano jako widoki „za zasłoną”. – Jeden z krytyków francuskich pisał, że Boznańska nie malowała oczu, ale spojrzenie. Nie malowała ust, ale uśmiech. Sama mówiła, że jej obrazy są tak, jakby były oglądane przez zasłonę. Patrząc, dzieliła. Uważa się też, że właściwie każdy jej portret, w pewnym sensie, jest autoportretem – mówi dr Agnieszka Skalska. Jej międzynarodowe uznanie, w tym liczne medale (m.in. w Wiedniu, Londynie) oraz fakt, że rząd francuski zakupił jej dzieła do państwowych zbiorów, ugruntowało jej status jako artystki europejskiej, ale silnie zakorzenionej w polskim modernizmie. RZEŹBIARZ, KUSTOSZ, POZNANIAK Baron Ludwik du Puget (1877–1942) był rzeźbiarzem, malarzem i historykiem sztuki, był także postacią o szerokich horyzontach i dynamicznej osobowości. Studiował rzeźbę w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych i historię sztuki na UJ, co dało mu rzadką równowagę między praktyką artystyczną a teorią, którą następnie pogłębiał w Paryżu i w pracowni Konstantego Laszczki. OD DŁUTA DO KABARETU Puget był aktywnym członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, do którego Boznańska również należała od 1898 roku. To właśnie wspólne środowisko artystyczne, skupione wokół Krakowa, było jednym z fundamentów ich przyjaźni. Jego działalność wykraczała jednak daleko poza tradycyjne rzeźbiarstwo. Był zaangażowany w krakowską awangardę, współpracując z kabaretem „Zielony Balonik” (w latach 1907–1914), dla którego modelował lalki i pisał fraszki, co świadczyło o jego wszechstronnym talencie i zainteresowaniu sztuką dekoracyjną i użytkową. POZNAŃSKA PRACOWNIA Po I wojnie światowej Ludwik Puget mocno związał się z Wielkopolską. Objął kluczowe stanowisko kustosza muzeum miejskiego w Poznaniu, gdzie jego praca przyczyniła się do rozwoju lokalnej sceny artystycznej i życia kulturalnego. Jego pracownia artystyczna znajdowała się przy ulicy Berwińskiego 1 w Poznaniu. Ten adres był centrum twórczości, z którego emanowała jego rzeźbiarska i animacyjna energia, kontrastująca z paryskim azylem Boznańskiej. W Poznaniu Puget zostawił trwałe ślady swojej pracy publicznej: • w 1927 roku zrealizował Pomnik Wolności, • w 1929 roku kierował pracami konserwatorskimi na Zamku Poznańskim,
RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz