| STYCZEŃ 2026 78 | Z KULTURĄ ne utrwala i poprawia pamięć. Pozwala mi lepiej ogarnąć opowieść i nie gubić wątków. Nauka udowadnia, że w mózgu zachodzą wówczas takie procesy, jak podczas intensywnych marzeń czy silnego przeżywania emocji. Czytam na głos to, co napiszę, bo wtedy słyszę wady swojej narracji. Nie jestem też przewrażliwiony na punkcie swojego tekstu – jeśli redaktor mówi, że coś jest słabe, to gdy ma rację, kompletnie mi to nie przeszkadza. Siembieda zwraca również uwagę na trudną relację między dyscypliną a natchnieniem. Mimo że prywatnie jest człowiekiem pedantycznym, w pisaniu uznaje wyższość momentu. – W życiu sobą rządzę ja, ale w pisaniu władzę ma nade mną wena. I jeśli danego dnia jej nie czuję, to lepiej odpuścić. Bez niej wydawanie sobie rozkazów jest bezskuteczne. Kończy się siedzeniem cały dzień nad pustą kartką. Zamiast się frustrować, lepiej pójść na spacer i poczekać, aż historia sama do mnie wróci. NEUROLOGIA WYOBRAŹNI: AŁBENA GRABOWSKA W świecie Ałbeny Grabowskiej, autorki kultowego „Stulecia winnych” czy „Kości proroka”, fakty naukowe przeplatają się z literacką fikcją w sposób niezwykle płynny. Jako czynna lekarka neurolog, Grabowska wnosi do literatury rzadko spotykaną dyscyplinę myślenia, choć przyznaje, że jej wyobraźnia potrafi być niezwykle ekspansywna. Autorka wypracowała unikalny sposób dokumentacji, w którym historia staje się fundamentem, a nie tylko ozdobnikiem. – Moja przeszłość naukowa pomaga mi trzymać wyobraźnię w ryzach. W medycynie nie ma miejsca na fikcję, tam liczą się fakty. W literaturze mogę puścić wodze fantazji, ale dzięki nawykom badawczym nie muszę koloryzować historii – ona sama w sobie jest tak ciekawa, że wystarczy wpleść w nią fikcyjnych bohaterów i zderzyć ich z postaciami autentycznymi. Kiedy szukam czegoś, co pomogłoby mi osadzić moją historię w konkretnym wydarzeniu czy czasach, znajduję tyle ciekawych rzeczy, że fakty stają się energią do interpretacji. Nie potrzebuję ich naginać, bo rzeczywistość często podsuwa gotowe, niezwykłe scenariusze. Jej powieść „Kości proroka” jest dowodem na to, jak osobiste doświadczenia wzbogacają literaturę. Grabowska z humorem opowiada o tym, jak jej dziecięce wspomnienia z Bułgarii stały się fundamentem fabuły. – W „Kościach proroka” opisałam scenę zabaw w ruinach trackich. My, jako dzieci, przyjeżdżając do babci, bawiliśmy się tam w szukanie szczęk czy żuchw z największą ilością zębów. To autentyczne wspomnienia. W pewnym momencie jako neurolog zaczęłam się nawet zastanawiać, czy to nie jest tzw. wspomnienie rzekome. Skontaktowałam się z przyjaciółką z dzieciństwa, a ona potwierdziła: „Tak, bawiłyśmy się tam, ale nikomu o tym nie mówię, bo to wstyd!”. Dziś te miejsca są już ogrodzone, ale wtedy służyły nam za plac zabaw. Wykorzystałam to jako tło w mojej historii. MIŁOŚĆ DO KLASYKI I NOWE WYZWANIA Pisarka podkreśla również, jak ważne są dla niej opinie czytelników, które dodają jej sił do pracy nad kolejnymi projektami. Jej życie to ciągły ruch między szpitalem, domem pełnym zwierząt a biurkiem. – Tajemnica mojej wydajności? To po prostu dobra organizacja i fakt, że Państwo tak dobrze odpowiadają na moje książki. To mi dodaje skrzydeł. Starsze dzieci już wyfrunęły z gniazda, ale mieszka jeszcze ze mną syn – nastolatek. Bardzo cenię sobie kontakt z influencerami książkowymi, bo w dzisiejszym świecie trzeba używać różnych kanałów, by dotrzeć do czytelnika. Sama jestem fanką klasycznej powieści, moimi mistrzami są Márquez czy Isabel Allende. Uwielbiam też kryminały – teraz czytam ósmą część Cormorana Strike’a i staram się to robić powoli, bo kolejna będzie dopiero za dwa lata! Ałbena Grabowska nie ogranicza się tylko do prozy. W jej planach jest projekt libretta do musicalu o AnPiszę piórem i na brudno, skreślam, szukam lepszych słów, korzystam ze słownika synonimów. Pisanie ręczne utrwala i poprawia pamięć. Pozwala mi lepiej ogarnąć opowieść i nie gubić wątków. Nauka udowadnia, że w mózgu zachodzą wówczas takie procesy, jak podczas intensywnych marzeń czy silnego przeżywania emocji.
RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz