SUKCES PO POZNAŃSKU 11/2026

| LISTOPAD 2026 POZIOM WYŻEJ | 57 Czy dostrzega Pani szczególny paradoks w tym, że zabytkowe ubrania otaczamy troską i chronimy przez dziesięciolecia, podczas gdy współczesna odzież bywa traktowana jako produkt na jeden sezon? Myślę, że podobnie traktujemy wiele przedmiotów, nie tylko odzież. Może to być zarówno widelec, jak i krzesło. Kiedy przedmiot przestaje być używany, często zaczynamy postrzegać go jako zbędny balast. Trzeba coś z nim zrobić, pozbyć się go, wyrzucić. Kiedy jednak minie kilkadziesiąt lat, ten sam przedmiot zaczyna nas interesować. Z czasem może stać się wręcz bardzo pożądany. Paradoks polega więc na tym, jak bardzo zmienia się nasza ocena rzeczy wraz z upływem czasu. Ubiór jest jednym z przykładów tego zjawiska. Jak chciałaby Pani, aby Muzeum Historii Ubioru wyglądało za dziesięć czy dwadzieścia lat? Chciałabym, żeby muzeum się rozwijało, choć mówiąc o rozwoju, nie mam na myśli przede wszystkim powiększania przestrzeni ekspozycyjnej. Bardzo cenię kameralny charakter naszego muzeum. Uważam, że przestrzeń, którą obecnie dysponujemy, jest wystarczająca do opowiadania wartościowych historii. Odpowiednio dobrane obiekty pozwalają skupić uwagę na temacie wystawy. Ich nadmiar mógłby ten przekaz rozpraszać, zamiast go wzbogacać. Sama tego wielokrotnie doświadczyłam w „dużych” muzeach. Zależy mi natomiast na rozwijaniu współpracy z uczelniami i na tym, aby nasza kolekcja była przedmiotem badań. Wiem, że wiele osób interesuje się historią ubioru i chętnie zajęłoby się nią naukowo. Mamy już spore zbiory, a wśród nich obiekty, które mogłyby stanowić punkt wyjścia do interesujących prac magisterskich lub doktorskich. Chciałabym, żeby ten potencjał był wykorzystywany i żebyśmy dzięki takim badaniom coraz lepiej znali naszą kolekcję. Myślę również o dalszym powiększaniu zbiorów oraz rozwijaniu współpracy z muzeami i innymi instytucjami w Polsce. Szczególnie ważna jest dla mnie społeczność związana z rękodziełem i rzemiosłem. Na razie jest niewielka, ale mamy już grono osób, które chętnie do nas wracają i biorą udział w warsztatach. Zależy mi, żeby ta część działalności muzeum rozwijała się równie dynamicznie jak wystawy czy badania nad zbiorami. Chciałabym, żeby wokół muzeum rosła społeczność, która będzie chroniła dawne techniki rękodzielnicze przed zapomnieniem poprzez ich praktykowanie. Zachowanie gotowych przedmiotów jest bardzo ważne, ale równie istotne jest dla mnie zachowanie umiejętności ich wykonania. Chciałabym, żeby muzeum było miejscem dla osób, które chcą te techniki poznawać, stosować i przekazywać dalej. Czego historia ubioru nauczyła Panią o ludziach i ich stosunku do rzeczy, które posiadają? Historia ubioru nauczyła mnie, jak bardzo nasz stosunek do rzeczy zależy od warunków, w jakich żyjemy. Bardziej szanujemy to, czego nie da się łatwo zastąpić. Dawna troska o ubranie wiązała się w dużej mierze z jego ceną i dostępnością. Jeśli zakup kolejnego był znacznym wydatkiem, dbanie o już posiadane stawało się koniecznością. Dlatego ostrożnie podchodzę do przekonania, że dawniej ludzie byli z natury bardziej odpowiedzialni i gospodarni. Warto doceniać ich umiejętności i uczyć się sposobów dbania o odzież, pamiętając jednak o warunkach, które skłaniały ich do takiego postępowania. Jednocześnie względy praktyczne i finansowe nie wyjaśniają wszystkiego. Ubranie, które komuś wydaje się zużyte i niepotrzebne, dla właściciela może być cenne ze względu na wspomnienia lub związek z bliską osobą. Cena i jakość wykonania to tylko część jego wartości. Tej osobistej możemy w ogóle nie dostrzegać, jeśli nie znamy historii człowieka, do którego należało. Gdyby mogła Pani przekazać przyszłym pokoleniom jedną myśl dotyczącą ubioru, rzemiosła i odpowiedzialności za dziedzictwo, co by to było? Chciałabym, żebyśmy w każdym ubraniu, zarówno zabytkowym, jak i współczesnym, dostrzegali pracę ludzi, którzy przyczynili się do jego powstania. Począwszy od uprawy surowca i produkcji włókna, przez wykonanie tkaniny, aż po uszycie i wykończenie gotowego ubrania. Na każdym z tych etapów ktoś poświęcił swój czas, wykorzystał wiedzę i umiejętności. Zależy mi przede wszystkim na szacunku dla pracy tych osób. To właśnie o nich warto pamiętać, kiedy patrzymy na ubranie, nosimy je i decydujemy, co dalej z nim zrobić. MUZEUM HISTORII UBIORU ul. Kwiatowa 14/2 (boczna od ulicy Półwiejskiej) 61-881 Poznań WWW.FMHU.PL

RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz