SUKCES PO POZNAŃSKU 11/2026

| LISTOPAD 2026 EDUKACJA | 47 uzdolnieni artystycznie czują się docenieni. Nie muszą uwielbiać pisać reakcji chemicznych, ale gdy usłyszą od nauczyciela, że świetnie zrobili mapę myśli albo przedstawili proces w postaci rysunku, to wzmacnia ich motywację. A co, gdy nauczyciel wkłada serce w projekt, a uczniowie mówią: „To nas nie interesuje”? Motywacja to dziś duży problem. Wtedy odwracam kota ogonem. Na koniec każdego projektu robimy ankietę dla uczniów i nauczycieli. Dla starszych klas jest ona po angielsku, bo biorą w niej udział także uczniowie z zagranicy. Oprócz odpowiedzi na pytania o to, co im się podobało, czego chcieliby więcej i jakie aktywności polubili, wskazują temat kolejnego projektu. Jeśli wybierają kosmos, to budujemy rakiety, a nasz ogród hydroponiczny świetnie się wpisuje, bo taki ogród jest też na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Dwa lata temu zamieniliśmy klasę w przestrzeń kosmiczną, a w drugim semestrze zeszliśmy w głąb oceanu. W kolejnym roku wybraliśmy zdrowie człowieka i układ nerwowy. Zawsze da się tak zainteresować uczniów? Nauczyciel lubi być aktorem w spektaklu lekcji, ale musimy podzielić się tym aktorstwem z uczniami i pozwolić im być uczestnikami aktywnej lekcji. Nawet przy jednej godzinie biologii tygodniowo, na przykład na lekcji o różnorodności mięczaków, mogę zastosować formę, która zaktywizuje uczniów. Jeśli widzę, że im się podoba, powtarzam ją co jakiś czas. To utrwala pewien mechanizm i potem jest łatwiej. Współpracuję z Wydziałem Biologii UAM, gdzie zostałem zaproszony do współtworzenia nowoczesnego modułu dla przyszłych nauczycieli, a nasza szkoła jest placówką partnerską dla uczelni. Studenci przychodzą do nas do szkoły i realizują pierwsze w życiu projekty z uczniami. Często mówią, że dziękują za możliwość zrobienia czegoś, co nie wynika wprost z podstawy programowej. Znaleźli konteksty z różnych przedmiotów, połączyli je z biologią i mają piękny efekt swojej pracy. Młodzi nauczyciele też muszą poczuć, że nie są zakładnikami podręcznika. Przygotowują świetne materiały dydaktyczne, z których potem korzystam, a uczniowie je lubią. Na przykład zakodowaliśmy trasę ozobotów dla migracji jesiotra. Dzieci programowały małe roboty tak, żeby jesiotr dotarł cały na miejsce tarła. Nie twierdzę, że tak musi wyglądać każda lekcja. Ważne jest też, żeby metody projektu nie stosowało jednocześnie pięciu czy sześciu nauczycieli, bo uczniowie będą wykończeni. To dla nich bardzo obciążająca praca. Można jako grono pedagogiczne zaproponować działania, które obejmą kilka przedmiotów. Na koniec: czego Panu życzyć? Niesłabnącej kreatywności. I wiary w ludzi. z

RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz