SUKCES PO POZNAŃSKU 11/2026

| LISTOPAD 2026 60 | POZIOM WYŻEJ W swojej akcji zostawiałeś w przestrzeni publicznej listy z kodami QR prowadzącymi do Twojej muzyki i informacji o testach na HIV. To pomysł, który pozwala niechcący, przypadkiem, trafić na ważny przekaz. Jak narodziła się ta koncepcja? Dawno temu zrobiłem dokładnie taką samą akcję, tylko dotyczącą depresji. Pamiętam, że trafiła na Spotted: MPK Poznań. Uznałem, że mogę zrobić to samo z tematyką badania się, tylko na szerszą skalę. Zawsze inspirowały mnie przypadki – małe chichoty losu – podrzucane przez nieoczekiwane połączenia różnych czynników. W ciężkich momentach mojego życia zawsze marzyło mi się, że pojawi się jakiś dziwny znak, który zmieni moje myślenie, zmotywuje mnie do działania. Czemu by nie stworzyć magicznych punktów zwrotnych dla kogoś? Czy pamiętasz reakcję odbiorcy albo wiadomość, która uświadomiła Ci, że ta akcja naprawdę do kogoś dotarła? Co było dla Ciebie najważniejszym sygnałem, że warto było ją przeprowadzić? Dać przestrzeń i platformę osobom żyjącym z HIV, które chcą dzielić się swoim doświadczeniem. Bez reprezentacji będziemy tkwić w stygmatyzacji. Wiedza dopiero wtedy wejdzie w codzienność, kiedy będzie ustami ludzi codziennych, a nie tylko specjalistów w danej dziedzinie i językiem naukowym. Otrzymałeś Koronę Równości w kategorii „Kultura”. Co poczułeś w chwili, gdy dowiedziałeś się, że Twoja działalność została w ten sposób doceniona? Przytłaczające szczęście. I wzruszenie, oczywiście. Fajnie, że przestałem być sensacją pod tytułem: „Typ ogłasza – światło – że ma HIV i robi karierę na syfie”. Ktoś dostrzegł muzykę i akcję. Czy traktujesz tę nagrodę przede wszystkim jako osobiste wyróżnienie, czy raczej jako szansę, by głośniej mówić o HIV i doświadczeniach osób, które nadal mierzą się ze stygmatyzacją? Oczywiście, że jako szansę na to, by mówiono o tematyce HIV, zwłaszcza w kontekście stygmatyzacji. Ta muzyka jest dedykowana właśnie temu. Super otrzymać za to parę poklepań po ramieniu, ale gdybym mógł oddać statuetkę za jedną osobę, która przestanie się bać diagnozy i pokocha siebie, to śmiało, oddam! W jaki sposób chciałbyś wykorzystać uwagę, którą daje takie wyróżnienie? Czy są tematy albo działania, na które teraz szczególnie chcesz skierować światło? To, że dzieciaki, które dowiedziały się o swoim zakażeniu, nie mogą podjąć leczenia bez wiedzy rodziców. Dlatego często żyją z aktywnym wirusem… Jest to temat, o którym zdecydowanie mówi się za mało. Gdyby to wyróżnienie mogło dać mi większy zasięg, to byłby temat, który na pewno bym poruszał. Co dziś oznacza dla Ciebie sukces? Czy jest nim nagroda, kolejny artystyczny projekt, a może moment, w którym ktoś dzięki Twojej pracy przestaje się bać? Na pewno każdy, kto napisze do mnie z informacją, że się zbadał, bo słuchał moich nutek. Każda osoba, która dzieli się ze mną swoją historią i rozważa, by przestać się ukrywać. A najbardziej to osoby, które mówią, że chcą stworzyć własne projekty po tym, jak usłyszały o moim. Wiele osób ma poczucie, że żeby coś zmienić, trzeba mieć duże pieniądze, rozpoznawalność albo wsparcie wpływowych ludzi. Czego nauczyła Cię Twoja własna droga o zaczynaniu od małych, oddolnych działań? Że to prawda. Mój list z ręki do ręki trafił do wpływowych ludzi, przez to zrobiło się głośno. Koniec końców to oni ustalali, kto i jak usłyszy moją historię. Oczywiście warto tworzyć takie projekty, a w kwestii tego, czy zostaną dostrzeżone, pozostaję zimnym realistą. Miałem farta. Gdybyś mógł zostawić czytelnikom jedną myśl – taką, która zostanie z nimi dłużej niż ten wywiad – co chciałbyś im powiedzieć? Zostawię ich z pytaniem, czy znają historię tekstu swojej ulubionej piosenki. A gdybyśmy spotkali się za pięć lat i rozmawiali o Twoim największym sukcesie, co chciałbyś móc wtedy opowiedzieć? Że jestem szczęśliwy, nie biorę narkotyków od pięciu lat, umiem zrobić wszystkie szpagaty, flagę, stać na rękach przez minutę. I że w pełni umiem akompaniować sobie na klawiszach. To wymarzony scenariusz. z

RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz