SUKCES PO POZNAŃSKU 11/2026

| LISTOPAD 2026 A TO CIEKAWE! | 65 wych Targów Poznańskich odbyła się Wschodnioniemiecka Wystawa Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa, pierwsza tak duża impreza wystawiennicza w dziejach miasta. Po jej zamknięciu większość pawilonów rozebrano, ale nie wszystkie. Drewniany kościół z wzorcowej wsi osadniczej przeniesiono do Krzesin, gdzie stoi do dziś. Budynek winiarni przewieziono do świeżo urządzonego Parku Sołackiego i 17 kwietnia 1912 roku otwarto w nim restaurację. Przez ponad sto lat zmieniała nazwy: Wypoczynek, Pod Strzechą, Piracka, Meridian. Po 2015 roku budynek opustoszał i przez kilka lat stał zamknięty nad stawem. W 2022 roku wrócił do dawnej roli jako Port Sołacz. Pawilon z niemieckiej wystawy przemysłowej, przeniesiony w inną część miasta, przetrwał dwie wojny, kilka zmian ustroju i siedem lat pustki. Wciąż podaje obiady. SPOTKANIE POD BZAMI 20 sierpnia 2026 roku spotkałyśmy się z Bogną Nowowiejską-Bielawską, wnuczką kompozytora, w domu przy Alei Wielkopolskiej 11. Przejść się po domu, obejrzeć rodzinne pamiątki, wysłuchać opowieści przekazywanych z pokolenia na pokolenie, a na koniec stanąć w pracowni kompozytora – tego nie da się przeżyć nad książką. To od pani Bogny dowiedziałam się o bzach. Pod oknem pracowni rosły bzy, białe i niebieskie, posadzone przez żonę kompozytora. Bez był jego ulubionym kwiatem, uważał go za najpiękniejszy ze wszystkich. Takie same rosły przy domu jego rodziców w Barczewie, na Warmii, której poświęcił pieśń „O Warmio moja miła”. W rodzinie żartowano, że wśród gałęzi bzu mieszkają duszki natchnienia, które przysiadają na parapecie, gdy kompozytor szuka właściwej melodii. Przed domem czekała na nas jeszcze jedna niespodzianka. Przy wejściu stoi tablica upamiętniająca stulecie „Roty”, ufundowana przez firmę Agrobex. Zaprojektował ją i wykonał prof. Józef Stasiński. Identyczna trafiła do Suwałk, do domu rodzinnego Marii Konopnickiej, w setną rocznicę śmierci poetki. Słowa i muzykę upamiętniono tym samym gestem w dwóch miastach oddalonych od siebie o pół Polski. Profesor Stasiński mieszkał na poznańskiej Woli. 25 maja 2019 roku organizowałam razem z panią Elżbietą wernisaż jego prac i spotkanie z artystą. Stałyśmy więc przed domem Nowowiejskiego, dokąd przyszłyśmy rozmawiać o wystawie, i patrzyłyśmy na dzieło człowieka, którego kiedyś same gościłyśmy. Myślę o tym, jak wiele wątków splata się w tym projekcie. Może to najlepszy dowód, że historia wciąż potrafi zaskakiwać, a po każdym takim odkryciu chce się wiedzieć więcej. PO CO TO WSZYSTKO? W wywiadzie, którego Bogna Nowowiejska-Bielawska udzieliła Annie Jowsie, przeczytałam o sondzie, jaką wnuczka kompozytora przeprowadziła kiedyś wśród mieszkańców ulicy Feliksa Nowowiejskiego. Pytała, kim był człowiek, którego imię noszą ich adresy. Większość kojarzyła Feliksa… z Dzierżyńskim. Kompozytora wskazała jedna, może dwie osoby. Mieszkamy w mieście, które zmieniało władców, języki i nazwy tak często, że trudno za tym nadążyć. Może więc warto potraktować własną ciekawość jak zaproszenie: zatrzymać się i zapytać. Od lat czułam potrzebę zrobienia czegoś dla miejsca, w którym pracujemy, czegoś, co niczego nie sprzedaje, tylko opowiada. Zbudowaliśmy firmę na przekonaniu, że odpowiedzialność nie kończy się na tym, co zapisano w umowie. Ta wystawa jest tego przedłużeniem: podziękowaniem dla miasta i zaproszeniem dla tych, którzy tędy przechodzą. „Ring, po którym chodzimy. Dwie kompozycje, jedno miasto” opowiada o dwóch ludziach, z których dorobku korzystamy na co dzień, najczęściej nie zdając sobie z tego sprawy. Feliks Nowowiejski zapisał swoją kompozycję nutami, Hermann Joseph Stübben – ulicami. Jedną z nich śpiewamy. Drugą przechodzimy. Wystawa będzie dostępna bezpłatnie przy ulicy Feliksa Nowowiejskiego 55 w Poznaniu. Wystarczy zeskanować kod QR. Nie ma biletów ani godzin otwarcia, jest dla każdego, kto tędy idzie. A jeśli ktoś po jej obejrzeniu sprawdzi, jak sto lat temu nazywała się jego własna ulica, uznam, że było warto. z Małgorzata Jóźwicka – pomysłodawczyni i współautorka wystawy „Ring, po którym chodzimy”. Fotografia grupowa chórzystów z dyrygentem Witalisem Dorożałą oraz kompozytorem i dyrygentem Feliksem Nowowiejskim (I rząd, 8. z lewej) po koncercie wykonanym w auli Uniwersytetu Poznańskiego, z okazji 10 lecia istnienia chóru fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe

RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz