SUKCES PO POZNAŃSKU 11/2026

| LISTOPAD 2026 MAM BZIKA, BO... | 81 zadaję AI pytanie o nazwę klubu piłkarskiego na przykład z Tuvalu na Oceanie Spokojnym, jednego z najmniejszych i najbardziej odizolowanych państw świata, położonego w Polinezji, które posiada w pełni funkcjonującą ligę piłkarską Tuvalu A-Division. Absolutnym liderem rozgrywek od wielu lat jest Nauti FC Funafuti. Proste? Oczywiście, ale nie w latach siedemdziesiątych XX wieku. Razem z Jarkiem mieliśmy 96-kartkowy zeszyt w kratkę, gdzie na każdej stronie był inny kraj wypisany z Wielkiej Encyklopedii PWN. Rodzice zaprenumerowali nam dzienniki sportowe: „Przegląd Sportowy”, „Sport” i „Tempo” oraz tygodnik „Piłka Nożna”. Skwapliwie przeglądaliśmy wszystkie strony. Kiedy udało nam się wyłowić klub, którego nie mieliśmy, wybuchała radość jak na stutysięcznej Maracanie. Biegaliśmy do siebie, by obwieścić nowinę. Tak, tak – biegaliśmy, bo ja miałem telefon stacjonarny w domu, ale Jarek nie miał. Szczęście, że mieszkaliśmy blok w blok. BAŁKAŃSKI ŚLAD I „BIBLIA” Z 1974 ROKU Pamiętam też, jak Jarek wysłał prośbę do działu dla czytelników tygodnika dla młodzieży „Płomyk”. Napisał, że zbieramy nazwy klubów i nie mamy żadnego z Albanii. A były to czasy, kiedy ten bałkański kraj był mocno na cenzurowanym. I któregoś dnia – dzwonek do drzwi! Jarek wpadł z „Płomykiem”, krzycząc: „Mamy!”. W dziale odpowiedzi na listy była krótka informacja: „Jarek prosi o nazwę klubu z Albanii, spełniamy Twoją prośbę…”. Dostaliśmy dwa: Dinamo Tirana i Partizan Tirana. Poczuliśmy się tak, jakbyśmy dostali bilet na mecz reprezentacji Polski prowadzonej przez Kazimierza Górskiego. Ta nasza mozolna praca została ukoronowana prezentem, jaki dostałem od rodziców, którzy mieli tak zwane znajomości w księgarni. Była to kultowa pozycja „Światowa piłka nożna” autorstwa Janusza Kukulskiego, wydana 1 stycznia 1974 roku nakładem wydawnictwa Sport i Turystyka. Stanowiła ogromne kompendium wiedzy, zawierające najważniejsze dane, statystyki oraz opisy dotyczące piłki nożnej na świecie od samych początków istnienia tej dyscypliny sportu aż do 1 stycznia 1972 roku. W latach 70. była to podstawowa „biblia” dla polskich kibiców poszukujących szczegółowych informacji o zagranicznych ligach, reprezentacjach i historii mundiali. JAK TO SIĘ ZBIERAŁO W PRL-U? Dziś, gdy jedno kliknięcie w smartfonie pozwala kupić unikalny przedmiot z drugiego końca świata, trudno młodszemu pokoleniu wytłumaczyć, na czym polegała magia podwórkowych kolekcji lat 70. i 80. Wtedy rarytasem było wszystko, co wyłamywało się z powszechnej szarości. Nie szukaliśmy rzeczy cennych w sensie materialnym – wartości nadawała im nasza dziecięca wyobraźnia, rzadkość występowania i trud, jaki trzeba było włożyć w ich zdobycie, czasami z narażeniem na szykany… Tak, tak! Wpadłem kiedyś na pomysł, że będę kupował w lepszych salonach prasowych albo w kioskach w recepcjach orbisowskich hoteli prasę kolorową, na przykład niemiecki „Bunte” czy francuski „Paris Match”. Poszukiwałem w nich reklam, w których były adresy firm. Po czym wysyłałem pocztą lotniczą krótki list w języku angielskim, który napisał ktoś ze znajomych. Była w nim informacja o tym, że zbieram różne pamiątki i foldery, oraz prośba o ich przesłanie. Na większość listów nie dostawałem odpowiedzi, a część z najcenniejszymi trofeami trafiała w niepowołane ręce pracowników poczty, jednak niektóre docierały. Cóż to była za radość, kiedy w kopercie była nalepka czy breloczek! Najcenniejsza przesyłka przyszła z firmy tytoniowej z Niemiec – dostałem ponad dziesięć nowiutkich opakowań papierosów, każde inne, do sklejenia w prawdziwą paczkę! Kiedy jednak rodzice wcześniej ode mnie ze skrzynki wyciągnęli przesyłkę z Texaco z USA, dosadnie uświadomili mi, że możemy mieć kłopoty… Takie to były czasy. Moi kuzyni z Trzebiatowa polowali na rogatkach miasta, oczekując na samochody – głównie ze Szwecji – które zjeżdżały z promów i rozjeżdżały się po wybrzeżu Bałtyku. Prosili o paczki po papierosach lub puszki po piwie. Nie chcieli żadnych pieniędzy, bo Szwedzi chętnie dawa-

RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz