SUKCES PO POZNAŃSKU 11/2026

| LISTOPAD 2026 82 | MAM BZIKA, BO... li jałmużnę, myśląc, że chłopcy żebrzą z biedy, i dziwiąc się, że wolą zużyte opakowania. Mirek z Irkiem skrzętnie chowali to na strychu i mieli pokaźną kolekcję. W końcu dowiedział się o tym wujek i kategorycznie wybił im z głowy to całe kolekcjonerstwo. Zastanawiam się czasami, skąd ta pasja u mnie się pojawiła… Zaraziła mnie moja mama, która robiła wycinki z gazet ze zdjęciami aktorów i aktorek, pieczołowicie wklejając je do notatników akademickich. Razem siedzieliśmy wieczorami i oglądaliśmy je, przenosząc się do innego świata. Część z nich wciąż leży w walizkach. KRÓLESTWO ZA KOMIKS Z DONALDEM Swoistym punktem zwrotnym i absolutnym obiektem pożądania była kultowa guma do żucia Donald. Pachniała specyficznie, traciła smak po kilku minutach, ale to nie dla walorów smakowych kupowało się ją w Pewexach, Baltonie albo na targowych straganach od „prywaciarzy”. Sercem całego rytuału był ukryty w środku, złożony na czworo papierowy komiks z przygodami Kaczora Donalda, Myszki Miki, Pluto czy Goofy’ego. Posiadanie pełnej serii historyjek było na podwórku równoznaczne z najwyższym prestiżem. Każdy obrazek miał swój numer, a brakujące egzemplarze stawały się przyczynkiem do gorączkowych poszukiwań. Historyjki potem wklejało się do zeszytów, pozostawiając wolne miejsce na te, których jeszcze brakowało. PUSZKI NA MEBLOŚCIANCE I FILUMENISTYKA Zbierało się wówczas dosłownie wszystko. W czasach, gdy półki sklepowe straszyły pustkami, wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach. Jednym z najbardziej osobliwych fenomenów tamtych lat była kolekcja pustych puszek po zachodnich napojach i piwach. Puszka po Coca-Coli, Fancie czy brazylijskim piwie, przywieziona przez wujka z zagranicy (miałem w rodzinie marynarza, który też uzupełniał moje zbiory różnymi rekwizytami) lub wygrzebana na giełdzie, nie trafiała do kosza. Po starannym umyciu lądowała na reprezentacyjnym miejscu w dużym pokoju – na meblościance, tuż obok kryształowych wazonów i pamiątkowych talerzy. Zdumiewające, jak aluminiowa puszka potrafiła stać się elementem dekoracji wnętrza i powodem do dumy przed sąsiadami. Innym, niezwykle popularnym hobby była filumenistyka, czyli filatelistyka zapałczana. Zbiory kolorowych etykiet odklejanych z pudełek od zapałek potrafiły liczyć tysiące sztuk. Pamiętam też te mocno polityczne – mam ich wizerunek wciąż przed oczami. Był to motyw słupów granicznych: bardzo popularna seria etykiet zapałczanych z tego okresu przedstawiała polski, biało-czerwony słup graniczny na Odrze, często z piastowskim orłem, blokujący drogę, z hasłem: „Byliśmy, jesteśmy, będziemy”. Do tego dochodziły proporczyki klubowe wieszane na ścianach nad łóżkiem na słomiankach, trójwymiarowe pocztówki przywożone z wczasów nad morzem, znaczki pocztowe mozolnie wkładane w foliowe paski klasera czy wielobarwne etykiety z butelek po oranżadzie i rozlewanym lokalnie piwie. Nie można zapomnieć o pocztówkach z całego świata, które pozyskiwało się niczym w piramidach finansowych. Pamiętam, jak trafił do mnie list z tekstem: „Wyślij do kilku osób pocztówki i poproś, by podały Twój adres innym, a dostaniesz kilka tysięcy kartek”. Może tysięcy nie było, ale ponad setkę dostałem! GIEŁDA POD TRZEPAKIEM Najważniejszą instytucją tamtego świata nie był jednak żaden sklep czy serwis aukcyjny, a podwórkowy trzepak. To tam po lekcjach tętniło życie towarzyskie i handlowe. Na trzepaku funkcjonowała giełda z własnym, niepisanym kodeksem i twardą walutą. Przeliczniki były proste, choć płynne: jedna rzadka historyjka z Donaldem była warta dwie zwykłe, a za puszkę po zachodnim piwie można było wyciągnąć całą garść proporczyków lub znaczków. POZYTYWNIE ZAKRĘCENI – DZISIEJSZE PASJE Dziś dawny podwórkowy „bzik” nie zniknął – dojrzał razem z nami i przeniósł się do domowych pieleszy, na aukcje i targi. Dla współczesnych pasjonatów zbierac-

RkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz